สิวเยอะ...เพราะควันเยอะ

...กรุงเทพควันเยอะจิงๆงับ

นานๆ...ก็ชักอยากเอาสิวตัวเองมาแกะเปลือกเคี้ยวเล่นแย้วจิ....-w-,,

/me ระบำทานตะวัน

"คิดถึงทุกคนนะก๊าบ..."

วันนี้เปิดดูเมลล์นัดประชุมCELL...ที่ปรกติจะรู้สึกดีทุกครั้ง

เพราะมาจาก P'Jit ให้ความรู้สึกเหมือนมีเพื่อนรักส่งเมลล์คุ้นเคยมาบอกข่าว

......

แต่วันนี้...เปิดเมลล์ดู...ไม่มี P'Jit อีกแล้ว....

กลับเป็นเมลล์จากตัวเอง...สั้นๆส่งให้ทุกคนรู้ข่าว....

ไม่เห็นหน้าพี่จิต....หน้ายิ้มๆ(เจอเมื่อไหร่ก็ยิ้มตลอด)...ที่นี่อีกแล้ว

.....คนคุ้นเคยค่อยๆหายไปจากข้างหน้าทีละคน..ทีละคน

และอีกไม่นาน.....ตัวผมเองก็ต้องไปเหมือนกัน.......

....สู่นครคอนกรีตที่เย็นชืดและปวดร้าว.....

...ดิ้นรน...ดิ้นรน....

..กัดฟันทนต่อไป..

สองเท้าก้าวเดินไปบนพื้นดินที่ว่างเปล่า

บางครั้งพื้นที่นั้นก็เต็มไปด้วยหิมะ

และบางทีต้องเดินตัดผ่านทุ่งหญ้าและหุบเขารกชัน

พยายามปีนป่ายผาสูงต่อสู้กับความหนาวเหน็บ

สองเท้าพาผมไปเจอสถานที่แปลกๆ

และบางสถานที่ก็น่ากลัว จนถึงอันตรายต่อชีวิต

บางสถานที่ก็โอบล้อมด้วยมวลสารของมนุษย์ด้วยกัน

บางที่ก็โดดเดี่ยวและทิ้งให้เราต้องพยายามคลานหนีจากความว่างเปล่า

แต่ก็ทำให้สำเนียกได้ว่าตัวเราเป็นเพียงมนุษย์บนโลกใบเล็ก

เหมือนมดที่เกาะบนผลแอปเปิ้ลเล็กๆลูกหนึ่ง

แต่ก็กลับทำตัวเหมือนตัวเป็นศูนย์กลางของทุกอย่าง

Spaceของความโดดเดี่ยวของคนๆหนึ่ง

ก็เป็นเพียงสภาพแวดล้อมที่ต้องเจอในเวลาหนึ่งๆ

หรือSpaceของความสับสนวุ่นวายไร้ทางออกสำหรับคนๆหนึ่ง

ก็เหมือนหน้ากระดาษที่ต้องหาทางพลิกหนีไปหน้าต่อไปให้ได้

....บางทีเมื่อผมมีปัญหาหนักหนาในSpaceของตัวเอง

ผมก็พยายามจะกระโดดลงไปในSpaceของคนอื่น

หนีจากหน้ากระดาษที่อัดเรื่องราวของตัวเองเอาไว้

ทำราวกับว่าSpaceนั้นไม่มีอยู่จริง

แต่มันก็ยังคงรออยู่ ข้างหลัง

และเมื่อไหร่ที่ผมหมดที่ให้กระโดดหนีไป

ผมก็ต้องกลับไปเหยียบบนSpaceนั้นจนได้

.........แต่ถ้าลองSpinไปมองSpaceคนอื่นๆ

...บางทีมันก็อาจเลวร้ายไม่แพ้กัน....

บางคนทนกับการรบกวนของSpaceนั้นไม่ได้

ก็ฆ่าตัวตายเพื่อจบSpaceตรงนั้น

....แต่สุดท้าย มันก็เป็น'แค่'เรื่องราวของมดบนผลแอ็ปเปิล

ที่หายไปอีก1ตัว.............เท่านั้นเอง..............